Casus: een ernstige fout van de arts, van verbittering naar betekenis

Casus: een ernstige fout van de arts, van verbittering naar betekenis

Door een ernstige fout van een arts kan een patiënt nooit meer lopen. Hij is een intelligente man met een goede baan en maatschappelijk aanzien. Hij voorziet dat hij nooit meer op hetzelfde niveau kan werken. Hij is depressief en verbitterd, klaagt de arts aan en eist een enorme vergoeding. En hij eist dat de arts nooit meer mag werken. De arts zit thuis, verlamd door schuldgevoel en faalangst. De verzekeraar stelt mediation voor. Hoe kom je van hier naar een oplossing die meer is dan een bedrag?

De eerste pijler: het leed volledig erkennen

De mediator verzamelt eerst de informatie en de standpunten. In één-op-ééngesprekken worden de belangen en de eigen oplossingen helder. En de mediator erkent het leed, zonder voorbehoud: "Wat verschrikkelijk. Je leven zal nooit meer worden wat het was. Je toekomstbeeld is totaal veranderd. Deze fout had nooit mogen gebeuren."

De patiënt: "Deze arts mag nooit meer een operatie uitvoeren." De mediator vergroot het nog wat uit: "Hij zou alles wat hij verdiend heeft moeten inleveren. Ze moeten de afdeling sluiten, want blijkbaar werken de protocollen niet."

De man verzacht: "Nou, dat is misschien wat overdreven. Als ze er maar voor zorgen dat deze fout nooit meer wordt gemaakt." Daar is het werkelijke verlangen.

Een nieuw perspectief

Nu de patiënt zelf een stap heeft gezet, pakt de mediator door: "Je kunt geen stap meer verzetten, maar dat betekent niet dat je geen stappen meer in je leven kunt maken. Wat zou er nog wel kunnen?" En: "U bent een intelligent man. Uw verstand en uw wijsheid kunnen ze u niet afnemen."

Ook met de arts voert de mediator gesprekken. Hij erkent zijn schuldgevoel en zijn lijden, zodat er ruimte komt om zijn beroepsidentiteit en zijn vertrouwen in zichzelf te herstellen.

De tweede pijler: een gedragen schikking

In de gesprekken die volgen, komen partijen tot een schikking. De patiënt krijgt een passende vergoeding en erkenning. De arts neemt verantwoordelijkheid. De patiënt neemt de regie over zijn leven terug.

De derde pijler: overstijgen

Daar had het kunnen eindigen. Maar de mediator vraagt verder: "Kunt u op een andere manier bijdragen in uw werk, of aan de maatschappij? Kunt u de arts helpen om zijn faalangst te overwinnen? Zou dat nuttig zijn voor de maatschappij?"

Zo ontstaan nieuwe elementen: samen bijdragen aan preventie en educatie, het ziekenhuisprotocol verbeteren, en een geanonimiseerde leercasus voor de zorg. De verzekeraar overweegt een vergoeding in natura in plaats van alleen geld.

De meervoudige winst

  • De patiënt krijgt een passende vergoeding én de regie over zijn toekomst terug.
  • De arts herstelt als mens en vindt een nieuwe professionele weg.
  • De verzekeraar biedt meer dan geld, wat ook de medewerkers voldoening geeft.
  • De maatschappij profiteert van preventie, educatie en een grotere professionele bijdrage.
  • De mediator gaat naar huis met de voldoening dat er alles aan gedaan is.

Leerpunten voor de mediator

De doorbraak verliep in drie stappen: eerst erkennen, volledig en desnoods uitvergroot; dan een nieuw perspectief openen; en daarna overstijgen door de partij te verbinden aan iets groters. Lees meer over erkenning op drie niveaus en over provocatief begeleiden.

Tot slot

Het leed van beide mannen is niet voor niets geweest. Het heeft geleid tot iets zinvols, voor henzelf en voor toekomstige patiënten. Dat is waar transcendente mediation om draait: niet alleen het conflict oplossen, maar er betekenis aan geven.

Wil je leren werken met deze drie stappen? In het programma Verheffen! oefen je met de interventies van Het Evolutie Systeem.

Deze casus is geanonimiseerd. Details zijn aangepast.

Over de schrijver
Hilde Kroon is als mediator en jurist ruim 20 jaar werkzaam in NL en BE. Ze geeft permanente educatie aan professionele conflictoplossers en is auteur van verschillende boeken over mediation.
Reactie plaatsen