Eigen oplossingen die niet werken: waarom je ze toch op tafel legt

Iedereen die bij een mediator aanklopt, heeft al geprobeerd het conflict op te lossen. Met overtuigen, eisen, mailen, dreigen of juist met terugtrekken. Die eigen oplossingen hebben niet gewerkt, anders zat je niet aan tafel. Toch is het verleidelijk om er snel overheen te stappen. In transcendente mediation doe je het tegenovergestelde: je legt ze bewust op tafel. In dit artikel lees je waarom.

Wat zijn eigen oplossingen die niet werken?

In De Evolutie Matrix staan de eigen oplossingen in de eerste pijler, derde laag. Het zijn de strategieën die partijen zelf hebben bedacht om hun belang veilig te stellen. Vanuit hun perspectief zijn ze logisch en zelfs gerechtvaardigd. Ze hebben alleen één nadeel: ze werken niet.

Voorbeelden zijn:

  • de ander proberen te overtuigen of te corrigeren;
  • eisen stellen en dreigen met consequenties;
  • blijven mailen of klagen bij steeds hogere instanties;
  • het gesprek vermijden of zich terugtrekken.

Waarom leg je ze toch op tafel?

1. Daar zit de vastloper. Zolang partijen geloven dat hun eigen oplossing de enige juiste is, is er geen ruimte voor iets nieuws. Pas als ze zelf zien dat hun aanpak hen niet dichter bij hun doel brengt, ontstaat beweging.

2. Erachter zit een belang. Elke eigen oplossing beschermt iets wat belangrijk is. Wie blijft mailen, wil gehoord worden. Wie zich terugtrekt, wil veiligheid. Door de oplossing serieus te bespreken, vind je het belang.

3. Het brengt het loslaten op gang. Als de ander de nadelen van een oplossing mag benoemen, en de eigenaar de voordelen, gaat het proces van opgeven vanzelf lopen. Zonder dat jij als mediator iets hoeft af te keuren.

Hoe bespreek je eigen oplossingen?

Gebruik deze vragen, per partij:

  1. Welke oplossing probeer je zelf te bereiken?
  2. Wat levert die oplossing jou op? Welk belang zit erachter?
  3. Wat werkt er wel aan, en wat werkt er niet? Waarom niet?
  4. Hoe zou je de ander kunnen helpen om jou te helpen?

Schrijf alles op, ook de voordelen voor de eigenaar. Laat daarna de ander de nadelen voor hem of haar benoemen. Zo wordt zichtbaar waarom geen van de oplossingen tot nu toe is aanvaard.

Een valkuil: te snel naar het alternatief

Vraag in deze fase nog niet naar het alternatief als partijen er niet uitkomen. Dat kan gevoelig liggen, omdat partijen dan al "in de kaarten laten kijken". Die vraag hoort thuis in de tweede pijler, na de één-op-ééngesprekken.

Verdraag ook de spanning die nu ontstaat. De tegenstellingen zijn helder en dat voelt ongemakkelijk. Te snel doorgaan naar de volgende fase leidt later tot terugval. Door de matrix uit te tekenen weten partijen waar ze staan, en dat helpt om geduld op te brengen.

Tot slot

Eigen oplossingen die niet werken zijn geen ruis die je zo snel mogelijk wegwerkt. Ze zijn de sleutel tot de vastloper. Wie ze rustig en zonder oordeel op tafel legt, helpt partijen zelf te ontdekken dat het anders moet. En dat inzicht is de eerste stap naar de tweede pijler.

Wil je hiermee oefenen? In het programma Verheffen! werk je de 1-2-3 Opgelost!-methodiek gesprek voor gesprek uit.